روح اسلام

 گوشه ای از حرای حجرهء خویش

 نیمه شبها،خدا خدا می کرد

 طبق رسمی که ارث مادر بود

 مردم شهر را دعا می کرد

 هر ملک در دل آرزویش بود 

 بشنود سوز ربنایش را

 آرزو داشت لحظه ای بوسد

 مهر و تسبیح کربلایش را

 هر زمان دل شکسته تر می شد

 «فاطمه اشفعی لنا» می خواند

 زیرلب با صدای بغض آلود

 روضهء تلخ کوچه را می خواند

 عاقبت در یکی از آن شبها

 دل او را به درد آوردند

 بی نمازان شهر پیغمبر

 سرسجاده دوره اش کردند

  پیرمرد قبیلهء ما را

 در دل شب،کشان کشان بردند

 با طنابی که دور دستش بود

 پشت مرکب،کشان کشان بردند

 ناجوانمردهای بی انصاف

 سن وسالی گذشته از آقا !؟

 می شود لااقل نگهدارید

 حرمت گیسوی سپیدش را

 پابرهنه،بدون عمامه

 روح اسلام را کجا بردید؟

 سالخورده ترین امامم را

 بی عباوعصا کجا بردید؟

 نکشیدش،مگر نمی بینید!؟

 زانویش ناتوان و خسته شده

 چقدر گریه کرده او !!! نکند؟

 حرمت مادرش شکسته شده

 ای سواره،نفس نفس زدنش

 علت روشن کهن سالی است

 بسکه آقای ما زمین خورده!؟

 در نگاه تو برق خوشحالی است

 جگرم تیر می کشد آقا

 چه بلاهایی آمده به سرت!

 تو فقط خیزران نخورده ای و

 شمر وخُولی نبوده دوروبرت

 به خدا خاک بر دهانم باد

 شعر آقا کجا و شمر کجا!؟

 حرف خُولی چرا وسط آمد؟

 سرتان را کسی نبرد آقا

 به گمانم شما دلت می خواست

 شعر را سمت کربلا ببری

 دل آشفتهء محبان را

 با خودت پای نیزه ها ببری

 شک ندارم شما دلت می خواست

 بیت ها را پر از سپیده کنی

 گریه هایت اگر امان بدهد

 یادی از حنجره بریده کنی

باغبان

  پيربزرگ طايفه بود و كريم بود

 در اعتلاي نهضت جدش سهيم بود

 مسندنشين كرسي تدريس علم ها

 شايسته ي صفات حكيم وعليم بود

 نوح وخليل جمله مريدان مكتبش

 استاد درس حكمت و پند كليم بود

 بر مردمان تب زده ي شهر شرجي اش

 عطر مبارك نفسش چون نسيم بود

 زحمت كشيدو باغ تشيع شكوفه داد

 مسئول باغباني باغي عظيم بود

 قلبش شبيه شيشه ي تنگ بلور بود

 عمری به فکر نان شب هر یتیم بود

  از ابتداي كودكيش تا دم وفات

 نزديكي محله ي زهرا مقيم بود

 منت نهادو آمدو ما پيروش شديم

 امروز اگر نبود، شرايط وخيم بود

 تازه سروده ام غزل مدحتش ولي

 يادش ميان قافيه ها از قديم بود

حرمت موي سپيد

 طنين هق هق بادو فغان كوچه ي سرد

 صداي خنده ي نحس سواره اي ولگرد

 دوباره روضه ي تلخ طناب و دست امام

 زمانه مثل علي با شما چه بد تا كرد!؟

 در درون حجره عبا و عصاش جا مانده

 نكش!نه! محض رضاي خدا، نرو برگرد

 زبان به طعنه گشود آن نواده ي ابليس

 به اهل بيت نبي بارها جسارت كرد

 چقدر بي ادبانه!!! عزيز فاطمه را

 كشان كشان دل شب مجلس شراب آورد

 شكست حرمت موي سپيد آقايم

 كنار ميز قمار جماعتي نامرد

 همه نشسته و او ايستاده مي بيند

جنون رقص غرور دو طاس تخته ي نرد