اذن میگساری

 دوان دوان ز فراسوی نور می آید

 امین ترین کلیمان ز طور می آید

 ردای سبز رسالت به دوش خود دارد

 از آسمان نگاهش ستاره می بارد

 شتاب پای محمد،خلیل آسا بود

 شب هلاکت بت های لات وعزی بود

 نسیم خنده ی او مژده ی سحر دارد

 به دست همت خود پرچم ظفر دارد

 شعاع نور جبینش به کهکشان رفته

 به مرزهای سماوات بیکران رفته

 سپیده طبل افق را مدام می کوبد

 مسیر آمدنش را فرشته می روبد

 ترانه ی لب او «اقرا بسم ربک» بود

 تبسمش، می عرفانی ملائک بود

 دریده پرده ی شب را به نور سیمایش

 حریم خلوت خورشید،چشم گیرایش

 طنین هر قدمش شادباش می گوید

 به زیر هر قدمش سبزه زار می روید

 زمین مرید طریق مسیح نعلینش

 هزار بوسه زند بر ضریح نعلینش

 کران رحمت او وسعت هزاران نیل

 به ارتفاع مقامش نمی رسد جبریل

 خدا دوباره به عشق نبی تبسم کرد

 بهشت قرب خودش را،به نام مردم کرد

 به گوش می رسد از سمت سرزمین خُلود

 صدای خواندن چاووش حضرت داوود

 بزرگ زاده ی ایل مبشران بهشت

 امیر و قافله سالار کاروان بهشت

 مسیح مکه شد و روح مرده را جان داد

 به مرگ دخترکان عشیره پایان داد

 به قوم حق طلبان اذن میگساری داد

 سپاه و لشگر ابلیس را فراری داد

 مدبرانه به قتل خرافه فتوا داد

 به دست غنچه ی لب،حُکم جلب غم را داد

 خدا کند به نگاهی شویم مقدادش

 شویم ساکن خوشبخت شیعه آبادش

 خداکند که بخواهد ابوذرش باشیم

 کنار گنبد خضراء،کبوترش باشیم

 بخند حضرت آقا که یاسرت باشم

 بهشت هم بتوانم مجاورت باشم

 من از تبار ارادت، ز کوی سلمانم

 هزار مرتبه شکر خدا مسلمانم

 به خال حضرت معشوق خود گرفتارم

 من از قبیله ی مجنون،ز ایل عمارم

 من از پیاله ی دستت شراب می خواهم

 برای دار جنونم طناب می خواهم

 اگرچه غرق گناهم،بیا حلالم کن

 سیاه دل نشدم،لطف کن بلالم کن

                                                                1/6/85

تقديم به آسماني ترين پيامبر

 دور دور قدرت قابيل بود

 كاروكسب عاشقي تعطيل بود

  دشنه ي شرك وپليدي تشنه

 خون سرخ وپاك اسماعيل بود

 طينت هركس اسيرتيره گي

 هرزباني گرم قال وقيل بود

 عزت بتهاي سنگي ناشي از 

 جهل نفس مردمان ايل بود

 حرفي از عيسي وآيينش نبود

 شهرطائف قحطي انجيل بود

  شاعران تنها به فكرسيم و زر

  شعرشان بي وزن وبي تمثيل بود

  بعدازآن فصل زمستان سياه

  نوبت نوروز عام الفيل بود

  -ايها العالم بشارت بادتان-

  اين صداي چاوش جبريل بود

  موسم رقص وسماع موج ها

  موسم مستي رود نيل بود

  موبدان مبهوت حال كائنات

 ذهن شان درمانده از تحليل بود

  ساحران دنبال سحري چاره ساز

  وردشان بي مغزوبي تاويل بود

  مكه حس مي كرد نبض نور را

 خاك سردش سرخوش تنزيل بود

  خشكي دريا شكست كنگره

  خون بهاي كشتن هابيل بود

 چنگ مي زدهرملك باشوروشوق

  ماه چون دف دركف جبريل بود

 عرشيان برطبل عشرت مي زدند

 ساز اصلي دست اسرافيل بود

  ريسه بستن دور تا دور فلك

 جلوه اي از ذوق عزرائيل بود

 در جنان پاشيدن نقل ونبات

 دست و دل بازي ميكائيل بود

 آخرين يوسف جمال حق رسيد

  مه رخي در دامن راحيل بود

  برق چشمانش زليخا مي كشد

  خنده اش لحن خوش ترتيل بود

 ربيع الاول۸۵

تقديم به پير قافله ی اهل بيت

 

  پيربزرگ طايفه بود و كريم بود

 دراعتلاي نهضت جدش سهيم بود

 

  مسندنشين كرسي تدريس علم ها

  شايسته صفات حكيم وعليم بود

 

  نوح وخليل جمله مريدان مكتبش

  استاد درس حكمت وپند كليم بود

 

 برمردمان تب زده ی شهرشرجي اش

 عطر مبارک نفسش چون نسیم بود

 

 زحمت كشيدوباغ تشيع شكوفه داد

  مسئول باغباني باغي عظيم بود

 

  قلبش شبيه شيشه ی تنگ بلور بود

 عمری به فکر نان شب هر یتیم بود

 

 از ابتداي كودكي اش  تا دم وفات

 نزديكي محله ی زهرا مقيم بود

 

 منت نهادوآمد وما پيروش شديم

  امروز اگر نبود شرایط وخیم بود!!!

 

 تازه سروده ام غزل مدحتش ولي

 يادش ميان قافيه ها از قديم بود

                                                

                                                                        ربيع الاول ۸۵