رقیه خاتون

دهه اول محرم

molatiroqayeh — Wed, 16 Dec 2009 12:27:27 GMT

السلام عليك يا اباعبدالله الحسين(ع)

با سلام وعرض تسليت به مناسبت فرا رسيدن ايام محرم

چند نكته رو براي دوستان وذاكران گرانقدرسيدالشهداء(ع) لازم به توضيح مي دانم:

اول اينكه براي محرم امسال دفتر شعر مستقلي از من منتشر نشده ، فقط مثل سالهاي گذشته تعدادي از اشعارقديمي وجديدم در مجموعه هاي«غزل مرثيه» و«مشق نيزه» انتشارات آرام دل به چاپ رسیده كه دوستان برای تهیه آن مي توانند با شماره 66971697 تماس بگيرند.

دوم اينكه كتاب«قبيله سلمان» هنوز كارهاي چاپيش تمام نشده،انشاءالله به زودي به دست دوستان خواهد رسيد.

سوم اينكه مانند سالهاي گذشته براي هر شب محرم شعرنگذاشتم؛ ذاكران عزيز مي توانند به آرشيو موضوعات وبلاگ مراجعه كنند.

تا دهه دوم محرم در پناه حضرتش....

ما را براي نوكريت آفريده اند

گركربلا نبود،زمين عزتي نداشت

دِيرو كُنشت وصومعه هم حرمتي نداشت

وقتي كه آدم ازغم ارباب گريه كرد

ديگر به باغ هاي جنان رغبتي نداشت

نور جمال حضرت آقا اگر نبود

عرش خداي عزوجل زينتي نداشت

دارم يقين به عرش دعايم نمي رسيد

سجاده ي نماز اگر تربتي نداشت

بدعت تمام دين خدا را گرفته بود

در كربلا حسين اگر نهضتي نداشت

ما را براي نوكريت آفريده اند

دنيا بدون سينه زدن لذتي نداشت

بي شك عذاب دامن مان را گرفته بود

اين شهر پر گناه اگرهيئتي نداشت

صد مرده را نگاه شما زنده مي كند

عيسي بدون اذن شما قدرتي نداشت

پس انداز گريه

درعشق اقتدا به اويس قرن كنيم

اين ديده را ز اشك عقيق يمن كنيم

امسال هم تمام پس اندازگريه را

قسمت شده كه خرج سياهي زدن كنيم

«حي علي العزاي» خدا مي رسد به گوش

بايد لباس مشكي خود را به تن كنيم

يعقوب خون جگر شده ي چشم من بيا

گريه براي غارت يك پيرهن كنيم

هنگام غسل دادن من،روضه خوان بگو

هرگز نخواسته بدنش را كفن كنيم

او نوكر است،نوكر ارباب بي كفن

خوب است بوريا كفن اين بدن كنيم

عید غدیر

molatiroqayeh — Thu, 03 Dec 2009 12:13:20 GMT

تقديم به آستان مقدس يعسوب الدين‎ اسدالله غالب علي عليه السلام

حضرت شراب

با يك نگاه محرم اسرار مي شوم

پروانه وار ميثم تمار مي شوم

سرمست جرعه هاي توام،حضرت شراب

من جاي كعبه،ميكده هوشيار مي شوم

كار از جنون و مستي و ديوانگي گذشت

« يك دم علي علي نكنم هار مي شوم»

از خواب مرگ گر ز مزارم گذر كني

من با صداي پاي تو بيدار مي شوم

تنها به اين خوشم كه قدم رنجه مي كنيد

هنگام مرگ لايق ديدار مي شوم

تو قاتل مني،همه ي شهر شاهد است

با حلقه هاي زلف تو بر دار مي شوم

غير از غلامي تو به دردي نمي خورم

بيرون كني!؟ به فاطمه بيكار مي شوم

ولادت علی بن موسی الرضا(ع)

molatiroqayeh — Mon, 26 Oct 2009 07:09:18 GMT

بيستون عشق

گلدسته هايِ مرقدتان پايه هايِ عرش

فانوس هايِ ساحل بي انتهايِ عرش

بر ساحت ضريح تو انس وملك دخيل

آيينه كاري حرمت كار جبرئيل

زوار خاكي حرمت كبريايي اند

سرگرم كاروكسب شريف گدايي اند

هرلحظه فطرس آمده پابوسيِ شما

طفلي هميشه مانده پَرش زيردست وپا

لاهوتيان مقلد احكام عشق تان

مِي خوارگان دائميِ جام عشق تان

اي قبله ي نياز سماواتيان رضا

پير مغانِ دير خراباتيان رضا

صدها ستاره مست شراب نگاه تان

بال فرشته هايِ سما فرش راه تان

پيغمبران ز محضرتان فيض مي برند

بهر كبوتران حرم دانه مي خرند

روح الامين به لطف شما دل سپرده است

او با كبوتران حرم دانه خورده است

امشب دخيل پنجره فولاد مي شوم

در بيستون عشق تو فرهاد مي شوم

اي نورلايزال، بگو با دلم سخن

شد بقعه ي مطهرتان كوه طور من

شيرين دهن، حديث تو طعم عسل دهد

زيبا سخن،كلام تو عطر غزل دهد

آقا نگاهتان به گِلم روح داده است

تاثير ‌چشم هايِ شما فوق العاده است

من كافر نگاه اهورايي توام

مجذوب طرز خنده ي زهرايي توام

دربين پيروان تو ملحدترين منم

زنديقيِ رسيده به مرز يقين منم

تا بت پرست كعبه ي خال شما شدم

زاهدترين خليفه ي ملك خدا شدم

از زير قبه ي تو به معراج مي روم

ديوانه وار در پي حلاج مي روم

قرآن مقام شامخ تان را ستوده است

گنجينه ي حقايق خود را گشوده است

با گوشه چشمِ فاطميِ خود چها كني!

سنگ سياه قلبِ مرا ،كهربا كني

من از پل صراط جزا پرت مي شوم

دستم اگر كه روز قيامت رها كني

آقا چه مي شود كه مرا در صف حساب

از لابه لاي آن همه آدم سوا كني

آقا چه مي شود كه شوم مَحرم و شما

من را براي ديدن زهرا صدا كني

آقا سعادت دو جهان قسمتم شود

يكبار اگر براي غلامت دعا كني

1382

شهادت امام جعفر صادق(ع)

molatiroqayeh — Sun, 11 Oct 2009 11:52:11 GMT

روح اسلام

گوشه ای از حرای حجرهء خویش

نیمه شبها،خدا خدا می کرد

طبق رسمی که ارث مادر بود

مردم شهر را دعا می کرد

هر ملک در دل آرزویش بود

بشنود سوز ربنایش را

آرزو داشت لحظه ای بوسد

مهر و تسبیح کربلایش را

هر زمان دل شکسته تر می شد

«فاطمه اشفعی لنا» می خواند

زیرلب با صدای بغض آلود

روضهء تلخ کوچه را می خواند

عاقبت در یکی از آن شبها

دل او را به درد آوردند

بی نمازان شهر پیغمبر

سرسجاده دوره اش کردند

پیرمرد قبیلهء ما را

در دل شب،کشان کشان بردند

با طنابی که دور دستش بود

پشت مرکب،کشان کشان بردند

ناجوانمردهای بی انصاف

سن وسالی گذشته از آقا !؟

می شود لااقل نگهدارید

حرمت گیسوی سپیدش را

پابرهنه،بدون عمامه

روح اسلام را کجا بردید؟

سالخورده ترین امامم را

بی عباوعصا کجا بردید؟

نکشیدش،مگر نمی بینید!؟

زانویش ناتوان و خسته شده

چقدر گریه کرده او !!! نکند؟

حرمت مادرش شکسته شده

ای سواره،نفس نفس زدنش

علت روشن کهن سالی است

بسکه آقای ما زمین خورده!؟

در نگاه تو برق خوشحالی است

جگرم تیر می کشد آقا

چه بلاهایی آمده به سرت!

تو فقط خیزران نخورده ای و

شمر وخُولی نبوده دوروبرت

به خدا خاک بر دهانم باد

شعر آقا کجا و شمر کجا!؟

حرف خُولی چرا وسط آمد؟

سرتان را کسی نبرد آقا

به گمانم شما دلت می خواست

شعر را سمت کربلا ببری

دل آشفتهء محبان را

با خودت پای نیزه ها ببری

شک ندارم شما دلت می خواست

بیت ها را پر از سپیده کنی

گریه هایت اگر امان بدهد

یادی از حنجره بریده کنی

عید مبعث

molatiroqayeh — Sun, 19 Jul 2009 10:22:50 GMT

اذن میگساری

دوان دوان ز فراسوی نور می آید

امین ترین کلیمان ز طور می آید

ردای سبز رسالت به دوش خود دارد

از آسمان نگاهش ستاره می بارد

شتاب پای محمد،خلیل آسا بود

شب هلاکت بت های لات وعزی بود

نسیم خنده ی او مژده ی سحر دارد

به دست همت خود پرچم ظفر دارد

شعاع نور جبینش به کهکشان رفته

به مرزهای سماوات بیکران رفته

سپیده طبل افق را مدام می کوبد

مسیر آمدنش را فرشته می روبد

ترانه ی لب او «اقرا بسم ربک» بود

تبسمش، می عرفانی ملائک بود

دریده پرده ی شب را به نور سیمایش

حریم خلوت خورشید،چشم گیرایش

طنین هر قدمش شادباش می گوید

به زیر هر قدمش سبزه زار می روید

زمین مرید طریق مسیح نعلینش

هزار بوسه زند بر ضریح نعلینش

کران رحمت او وسعت هزاران نیل

به ارتفاع مقامش نمی رسد جبریل

خدا دوباره به عشق نبی تبسم کرد

بهشت قرب خودش را،به نام مردم کرد

به گوش می رسد از سمت سرزمین خُلود

صدای خواندن چاووش حضرت داوود

بزرگ زاده ی ایل مبشران بهشت

امیر و قافله سالار کاروان بهشت

مسیح مکه شد و روح مرده را جان داد

به مرگ دخترکان عشیره پایان داد

به قوم حق طلبان اذن میگساری داد

سپاه و لشگر ابلیس را فراری داد

مدبرانه به قتل خرافه فتوا داد

به دست غنچه ی لب،حُکم جلب غم را داد

خدا کند به نگاهی شویم مقدادش

شویم ساکن خوشبخت شیعه آبادش

خداکند که بخواهد ابوذرش باشیم

کنار گنبد خضراء،کبوترش باشیم

بخند حضرت آقا که یاسرت باشم

بهشت هم بتوانم مجاورت باشم

من از تبار ارادت، ز کوی سلمانم

هزار مرتبه شکر خدا مسلمانم

به خال حضرت معشوق خود گرفتارم

من از قبیله ی مجنون،ز ایل عمارم

من از پیاله ی دستت شراب می خواهم

برای دار جنونم طناب می خواهم

اگرچه غرق گناهم،بیا حلالم کن

سیاه دل نشدم،لطف کن بلالم کن

1/6/85

ایام فاطمیه

molatiroqayeh — Tue, 19 May 2009 17:38:10 GMT

با سلام و عرض تسليت به خاطر ايام فاطميه و رحلت جانسوز

حضرت آيت الله بهجت(ره)

در طول اين دو سه سالی كه از شروع به كار وبلاگ ميگذره‎،اين دومين باري كه غير از شعر دارم چند خطي براي وبلاگم مي نويسم.دوستان بسياري از نمايشگاه كتاب امسال از من سئوال كردند.نمايشگاه كه مقارن با ايام فاطميه هم بود چيزي به جزء سردرد و ناراحتي براي من نداشت.در زماني كه هزينه هاي بالاي چاپ كمر هنر وهنرمند رو مي شكونه، در غرفه هاي مربوط به حضرات!!! اهل بدعت ديدم كه چطور كتاب هاي خودشون رو با قيمت هاي بسيار كمي به فروش مي رسونن.به عنوان مثال يه كتاب حديث رو با كيفيتي نه چندان مطلوب از ناشراي خودمون كه فكر مي كنم دولتي هم باشه 7000تومان خريدم ،ولي يه دوره سه جلدي از يك كتاب نسبتا ناياب رو با جلد گالينگور ، از خليفه پرست ها ۱۲۰۰۰تومان خريدم.

زنگ خطر!!!!

نهادهاي مسئول چاره انديشي كنند...هزينه هاي چاپ اين كتاب ها از كجا تامين ميشه؟

دار عشق

ما عمر خويش وقف خرابات كرده ايم

از لطف باده كسب كمالات كرده ايم

با ميگسارها همه شب تا دم سحر

با خالق يگانه مناجات كرده ايم

يارب به كوه طور نرفتيم،چون تو را

در روضه ي رقيه ملاقات كرده ايم

معراج ما مجالس سالار زينب است

با بال گريه سير سماوات كرده ايم

با اين لباس نوكري ظاهرا سياه!!!

بر مردم زمانه مباهات كرده ايم

ما رقص زير تيغ غمش را هزار بار

با لطمه هاي هروله اثبات كرده ايم

دل را به جرم حب علي،با همين دو دست

بالاي دار عشق مجازات كرده ايم

شكر خدا كه ما ز ازل اين دو چشم را

نذر عزاي مادر سادات كرده ايم

آبان86

قيامت مدينه

امان بده،نده معجر به دست غیرت باد

چرا که صبر خدا را به باد خواهی داد

هبوط قطره ی اشکت مدینه را لرزاند

هزار رعشه به ارکان آسمان افتاد

بیا دوباره بزرگی کن و صبوری کن

بیا و رحم کن آخر به این خراب آباد

دل شکسته ی خود را نزن الهه ی عشق

به آب های خروشان هر چه باداباد

به جان محسن مان سوی خانه ات برگرد

سفارشات نبی را نبر دمی از یاد

ببین که مرد و زن شهر پنبه در گوش اند

در این مدینه به جایی نمی رسد فریاد!

فروردين86

تقديم به آقاي غريبم امام حسن(ع)

خدا كند كه زني بي هوا زمين نخورد

غرور شيشه ايش،باصدا زمين نخورد

خدا كند كه دعايم بگيرد اي مادر

زني دوباره شبيه شما زمين نخورد

فاطميه ۸۵

ولادت با سعادت حضرت زینب(س)

molatiroqayeh — Tue, 28 Apr 2009 16:45:18 GMT

مثنوی مسیح خورشید

نسیم پرده ی گهواره را تکان می داد

برای عرض ارادت,خودی نشان می داد

ستاره های درخشان خوشه ی پروین

کنار پنجره مبهوت کودکی شیرین

شمیم قدسی او در مدینه پیچیده

بهار آمده, بلبل به غنچه خندیده

چکاوکان به در باغ ریسه می بندند

شکوفه ها همه دیوانه وار می خند ند

نشانه های ظهور مسیح ظاهر شد

مدینه مرکز ثقل خیال شاعر شد

نسیم گرد سر نو رسیده دف می زد

بنفشه داخل گلدان مدام کف می زد

صدای خواندن پروانه ها چه زیبا بود

تبسم لب شیر خدا چه زیبا بود

ز نور طلعت رویش ستاره حیران شد

و ماه با عجله پشت ابر پنهان شد

ستاره گفت به خورشید:- بی خبر ساده -

خدا به فاطمه خورشید دیگری داده

زمان سیطره وسلطه گشته طی خورشید

شکسته حرمت پوشالی تو ای خورشید

حریر جذبه ی چشمان او اهورایی ست

طلوع خنده ی زینب عجب تماشایی ست

بساط فخر فروشی ز آسمان بر چین

بیا زمین به تماشای دخترک بنشین

بیا ببین که ندیدی کسی به این پاکی

شدند خادمه اش, حوریان افلاکی

نگاه حیرت خورشید تا بر او افتاد

اسیر بند جنون گشت و نعره ها سر داد

هوار می زدومی گفت:وه چه نوری داشت!

شبیه مادر خود چهره ی صبوری داشت

بدون شبه وشک از قبیله ی نور است

میان هاله ی انوار خویش مستور است

وقار و نور جبینش به مصطفی رفته

ولی غرور نگاهش به مرتضی رفته

چه کودکیست! که خود اشهدین می گوید

و گاه خنده کنان یا حسین می گوید

چه کودکیست! که گوید ثنای رب جلی

دوچشم اوشده خیره به ذوالفقار علی

۸۳/۰۹/۲۷

قاری مشهور

سوره ي مستور روی نیزه ها می بینمت

آیه ي والطور روی نیزه ها می بینمت

منبرو رحلت چه شد؟ای زاده ي ختم رسل

قاری مشهور!روی نیزه ها می بینمت

چشم کور شهر را مبهوت نورت کرده ای

نور رب الـنور روی نیزه ها می بینمت

نیزه ازخون گلویت جرعه ای زد،مست شد

خوشه يِ انگور روی نیزه ها می بینمت

زینـبم,مـوسیِ شـبگرد بـیابـان غمت

شمس کوه طور روی نیزه ها می بینمت

محرم۸۴

ولادت با سعادت حضرت زینب(س)

molatiroqayeh — Sat, 25 Apr 2009 16:09:18 GMT

* مثنوی مسیح خورشید*

نسیم پرده ی گهواره را تکان می داد برای عرض ارادت,خودی نشان می داد

ستاره های درخشان خوشه ی پروین کنار پنجره مبهوت کودکی شیرین

شمیم قدسی او در مدینه پیچیده بهار آمده, بلبل به غنچه خندیده

چکاوکان به در باغ ریسه می بندند شکوفه ها همه دیوانه وار می خند ند

نشانه های ظهور مسیح ظاهر شد مدینه مرکز ثقل خیال شاعر شد

نسیم گرد سر نو رسیده دف می زد بنفشه داخل گلدان مدام کف می زد

صدای خواندن پروانه ها چه زیبا بود تبسم لب شیر خدا چه زیبا بود

ز نور طلعت رویش ستاره حیران شد وماه با عجله پشت ابر پنهان شد

ستاره گفت به خورشید:- بی خبر ساده - خدا به فاطمه خورشید دیگری داده

زمان سیطره وسلطه گشته طی خورشید شکسته حرمت پوشالی تو ای خورشید

حریر جاذبه ی چشمان او اهوراییست طلوع خنده ی زینب عجب تماشاییست

بساط فخر فروشی ز آسمان بر چین بیا زمین به تماشای دخترک بنشین

بیا ببین که ندیدی کسی به این پاکی شدند خادمه اش, حوریان افلاکی

نگاه حیرت خورشید تا بر او افتاد اسیر بند جنون گشت و نعره ها سر داد

هوارمی زدومی گفت:وه چه نوری داشت شبیه مادر خود چهره ی صبوری داشت

بدون شبه وشک از قبیله ی نور است میان هاله ی انوار خویش مستور است

وقارونور جبینش به مصطفی رفته ولی غرور نگاهش به مرتضی رفته

چه کودکیست! که خود اشهدین می گوید وگاه خنده کنان یا حسین می گوید

چه کودکیست! که گوید ثنای رب جلی دوچشم اوشده خیره به ذوالفقار علی

وحید قاسمی۲۷/۹/۸۳

میلاد حضرت رسول اکرم(ص)و امام جعفر صادق(ع)

molatiroqayeh — Wed, 11 Mar 2009 16:40:18 GMT

تقديم به آسماني ترين پيامبر

دور دور قدرت قابيل بود

كاروكسب عاشقي تعطيل بود

دشنه ي شرك وپليدي تشنه

خون سرخ وپاك اسماعيل بود

طينت هركس اسيرتيره گي

هرزباني گرم قال وقيل بود

عزت بتهاي سنگي ناشي از

جهل نفس مردمان ايل بود

حرفي از عيسي وآيينش نبود

شهرطائف قحطي انجيل بود

شاعران تنها به فكرسيم و زر

شعرشان بي وزن وبي تمثيل بود

بعدازآن فصل زمستان سياه

نوبت نوروز عام الفيل بود

-ايها العالم بشارت بادتان-

اين صداي چاوش جبريل بود

موسم رقص وسماع موج ها

موسم مستي رود نيل بود

موبدان مبهوت حال كائنات

ذهن شان درمانده از تحليل بود

ساحران دنبال سحري چاره ساز

وردشان بي مغزوبي تاويل بود

مكه حس مي كرد نبض نور را

خاك سردش سرخوش تنزيل بود

خشكي دريا شكست كنگره

خون بهاي كشتن هابيل بود

چنگ مي زدهرملك باشوروشوق

ماه چون دف دركف جبريل بود

عرشيان برطبل عشرت مي زدند

ساز اصلي دست اسرافيل بود

ريسه بستن دور تا دور فلك

جلوه اي از ذوق عزرائيل بود

در جنان پاشيدن نقل ونبات

دست و دل بازي ميكائيل بود

آخرين يوسف جمال حق رسيد

مه رخي در دامن راحيل بود

برق چشمانش زليخا مي كشد

خنده اش لحن خوش ترتيل بود

ربيع الاول۸۵

تقديم به پير قافله ی اهل بيت

  پيربزرگ طايفه بود و كريم بود

دراعتلاي نهضت جدش سهيم بود

  مسندنشين كرسي تدريس علم ها

  شايسته صفات حكيم وعليم بود

  نوح وخليل جمله مريدان مكتبش

  استاد درس حكمت وپند كليم بود

برمردمان تب زده ی شهرشرجي اش

عطر مبارک نفسش چون نسیم بود

زحمت كشيدوباغ تشيع شكوفه داد

مسئول باغباني باغي عظيم بود

  قلبش شبيه شيشه ی تنگ بلور بود

عمری به فکر نان شب هر یتیم بود

از ابتداي كودكي اش تا دم وفات

نزديكي محله ی زهرا مقيم بود

منت نهادوآمد وما پيروش شديم

امروز اگر نبود شرایط وخیم بود!!!

تازه سروده ام غزل مدحتش ولي

يادش ميان قافيه ها از قديم بود



                                                                       ربيع الاول ۸۵

شهادت حضرت رقیه(س)

molatiroqayeh — Tue, 27 Jan 2009 17:22:18 GMT

دلشوره

قافله رفته بود و من بيهوش

روي شن زارهاي تفتيده

ماه با هر ستاره اي مي گفت:

بي صدا باش!تازه خوابيده

قافله رفته بود و در خوابم

عطر شهر مدينه پيچيده

خواب ديدم پدر ز باغ فدك

سيب سرخي براي من چيده

قافله رفته بود ومن بي جان

پشت يك بوته خار خشكيده

بر وجودم سياهي صحرا

بذر ترس و هراس پاشيده

قافله رفته بود و من تنها

مضطرب،ناتوان ز فريادي

ماه گفت:اي رقيه چيزي نيست

خواب بودي ز ناقه افتادي

قافله رفته بودودلتنگي

قلب من را دوباره رنجانده

باد در گوش ماه ديدم گفت:

طفلكي باز هم كه جامانده!

قافله رفته بودو تاول ها

مانعي در دويدنم بودند

خستگي،تشنگي،تب بالا

سد راه رسيدنم بودند

قافله رفته بودو مي ديدم

مي رسد يك غريبه ازآن دور

ديدمش-سايه اي هلالي شكل-

چهره اش محو هاله ای از نور

ازنفس هاي تندو بي وقفه

وحشت و اضطراب حاكي بود

ديدم او را زني كه تنها بود

چادرش مثل عمه خاكي بود

بغض راه گلوي من را بست

گفتمش من يتيم و تنهايم

بغض زن زودتر شكست وگفت:

دخترم،مادر تو زهرايم

1383